Broadbeach, Australië | zondag 06 maart 2011

It`s hard to say no to luxury…

Brisbane zat er weer op. We wilde weer naar Broadbeach gaan waar de Amerikaanse meiden studeren en waar een vriendin van ons uit Cairns ook heen zou gaan. Die meiden waren echter nog op hun Great Ocean Road trip en we hadden geen zin om bij hun kamergenoten aan te kloppen. Die konden immers nooit staan te springen om ons weer in huis te nemen nadat er de vorige keer 7 mensen in de woonkamer lagen die hun badkamer gebruikte. We besloten om wat worstjes, brood en eieren te halen voor een beach BBQ. Tijdens het eten raakte we aan de praat met drie Franse gozers die met hun in Frankrijk gekochte fiets van Sydney naar Brisbane fietste. Dat zijn redelijke afstanden, deels over snelweg, en al helemaal met een volgepakte fiets. Wij sprongen daarna in de auto om die ergens undercover te parkeren bij het strand en vervolgens rustig te kunnen slapen. Het was een behoorlijk warme nacht wat ervoor zorgde dat Dennis op een gegeven moment naar het strand is gelopen om daar te slapen.

Die ochtend douchen in het strandpaviljoen en eieren bakken op de BBQ (zijn meer grilplaten). Daarna zouden we meeten met die vriendin van ons uit Cairns die een sollicitatiegesprek zou hebben. Misschien konden wij ook mee om te kijken of er ook werk voor ons was. Ze had helaas niks van die vrouw vernomen dus dat gesprek ging niet door. De rest van de dag zochten we naar motivatie om werk te zoeken. Ondertussen maakte we spaghetti bolognese voor de lunch en chillde we in het zwembad van hun hostel. De meiden uit Broadbeach waren inmiddels thuisgekomen en gaven aan dat we daar konden blijven nadat ze dat besproken hadden met hun huisgenoten. We gingen er rond een uur of 9 s’ avonds daarheen te gaan. Als bedankje wilde we een doos (geen kratten hier) Nederlands bier meenemen (mits betaalbaar). Helaas, 24 flesjes Heineken zou ons maar liefst $50 terugzetten! Dat is wel even wat anders dan de $10 die het thuis kost. Dus toen maar voor de goedkoopste van $35 gegaan.

Wat heerlijk om weer dat appartement te betreden en de luxe te aanschouwen. We zouden pagina’s willen vullen met verhalen over Broadbeach maar om heel eerlijk te zijn we voerden er geen donder uit. Dagelijkse dilemma’s waren:
- Strand, zwembad binnen of zwembad buiten;
- Volgorde van jacuzzi, sauna, zwembad;
- Wat we moesten eten die dag want we kookte elke avond voor iedereen die mee wilde eten;
- Welke film we zouden kijken;
- Of we uit zouden gaan en waar;
- Waar we zouden slapen want dan kon variëren van bank, grond, stoelen tegen elkaar geschoven of als we geluk hadden wonnen we met een weddenschap een bed en moest de betreffende verliezer de bank pakken.

Heerlijk 24/7 internet om te e-mailen, Skypen en uiteraard het blog up te daten en te voorzien van video’s. Het bier hebben we overigens zo goed als zelf op gedronken maar het ging om de gedachte. Het was een redelijk rustige week vanwege de tentamens die iedereen had. Wel werden we veel closer met de kamergenoten en vrienden waardoor we ons meer (dan) welkom voelde. De meeste tijd brachten we door met Sarah die het minste examenstress had en het gezelligst was. Dennis ging een paar keer hardlopen met Megan om in beweging te blijven. Voor Joost was het Blog doen genoeg workout. Ieder zijn ding. Het leukste was de Quicksilver Pro surfcompetitie waar we heen waren gegaan. Heerlijk weer, mooi strand en last but not least de beste surfers ter wereld die voor onze neus hun kunsten vertoonde. Helaas werd het de drie dagen erna afgelast wegens slechte surfomstandigheden wat ook wel de charme van het surfen is (it’s up to mother nature). Uiteindelijk zijn we 8 dagen in Broadbeach gebleven. Plannen maken doen we niet meer dus het was te verleidelijk om te zeggen oké nog 1 nachtje dan (meerdere keren). Dat konden we keer op keer onderbouwen met de meest onlogische argumenten. Op aandringen van bloglezers ‘’leuk en aardig maar ga nu maar naar het zuiden’’ hebben we ons uiteindelijk toch los weten te trekken van de luxe om weer het avontuur op te zoeken. Het gebruikelijke afscheid waar we helaas onderhand aan gewend zijn. Tot ooit! Belofte maakt schuld dus we moeten nog flink wat reizen maken om iedereen weer terug te zien.