Mijn gedachten dwalen af naar de laatste dag in Perm, waar ik mijn liefde voor de dierentuin verloor aan een Siberische tijger, een zwarte panter, twee pracht exemplaren van leeuwen en nog vele exotische dieren, opgesloten in veel te kleine kooien. Perm, waar ik naar mijn weten voor het eerst oog in oog stond met de zogenaamde moderne kunst in het plaatselijk museum. Perm, waar ik, op het moment dat ik het wel gezien dacht te hebben, aan de praat raakte met een paar straatmuzikanten waarvan er één een vriendin in Nederland bleek te hebben. In mijn tas zitten nu twee souvenirs voor haar die ik bij mijn terugkost heb beloofd in Arnhem te bezorgen. Perm, waar ik dacht mijn eerste neger te zien, maar dit later weer werd gecompenseerd toen er een albino in de bus stapte.

Mijn gedachten dwalen af naar Tyumen, waar ik te gast was  bij Anna en haar ouders. In Tyumen hebben we veel gewandeld, een tweetal musea bezocht, een kijkje genomen in een echte Russische universiteit met strenge hoofden van de professoren aan de wand en wat gedronken met een aantal vrienden van Anna. In de bar waar het drinkgelach plaatsvind hoor ik op weg naar de wc iemand in wel erg gebrekkig Engels een verhaal ophangen tegen zijn metgezel. “Hé, een Nederlander!” zeg ik en zo raak ik aan de praat met een medewerker van Fokker die op zakenreis is. Als ik dit aan onze tafel vertel levert me dit vragende blikken op… “Fokker?” de moeder van Anna kan mijn reis maar niet begrijpen, zelf ligt ze liever twee weken aan zee in de zon, en geeft me bij vertrek pannenkoekjes, brood, servetjes en een zware pot kersenjam mee.

Mijn gedachten dwalen af naar Krasnoyarsk, waar ik een zware pot kersenjam heb voor mijn gastheer en -vrouw; Fyodor en Oksana. Fyodor heeft als vertaler gewerkt voor de lokale basketballploeg, acterend op Europees niveau, en refereert aan de spelers als ‘my niggers’. Op de eerste avond word ik meegenomen naar een aantal vrienden van hem met een wc waarvan ik me afvraag of die ooit wordt doorgetrokken. Wijzend op mijn flesje Heineken zegt Fyodor dat het een goed middel is om de taalbarriere weg te nemen. Ik luister het gesprek tussen de Russische studenten even aan, neem het zekere voor het onzekere en besluit er direct nog maar één in te gooien. Het werkt wonderbaarlijk en ik word uitgenodigd voor een wandeling door Stolby, een natuurpark net buiten de stad.

De volgende dag gaat mijn wekker al vroeg en wanneer men in Nederland net de kroeg uit naar huis gaat, stap ik met een tijdsverschil van +6 de bus in. De bus zet Lena en mij op zeven kilometer van ons doel af en de rest gaat met de benenwagen. De communicatie verloopt in een mix van Engels, Duits en gebaren. Als me duidelijk is geworden dat Lena alpiniste derde klas is kan ik enige trots niet verbergen wanneer zij vraagt om een rustpauze, ze is wat ziek. Een wandeling zou het worden en daar blijken Russen en Nederlanders dus wat anders onder te verstaan; na de zeven kilometer komen de eerste machtige rotsformaties waar het park bekend om staat in zicht. Ik wijs lachend op iemand die zonder touw tegen de steile wand omhoog probeert te klimmen. Even later blijkt dat die klim ook onderdeel van onze wandeling is. Waarom ook niet, en samen, ik op m’n niet zo gangbare gympies, klauteren we over rotsen en richels naar de top waar ons een fantastisch uitzicht wacht. Als een officieel erkende Stolbyist word ik vervolgens 29 keer (29 april) met één van mijn eigen gympen op m’n billen geslagen, alsof m’n schoenen nog niet genoeg hebben hoeven lijden. Zo ontzettend bijzonder blijkt mijn prestatie echter niet te zijn want af en taan klimmen jong, oud, dik en dun naar boven.

Waar mijn trip door Rusland tot nu toe erg ‘urban’ en cultureel is geweest komt daar in dit park eindelijk verandering is. Het is ontzettend stil wanneer we zwijgend van de ene rotsformatie naar de ander lopen. Het enige dat de stilte doorbreekt is het gekwetter van een zangvogel, het getik van een specht en onze knarsende voetstappen in de sneeuw. O, en we komen iemand tegen die een plank van vier meter met zich meesjouwt, ook leuk. Wanneer we na onze tweede stop uitzicht hebben op heuvels, bos en rots in het zuiden zie ik in gedachten daarachter het land van de wilde paarden, yakmelk en Ghengis Khan al liggen. Het uitgestrekte, dunbevolkte en mystieke Mongolië. Als ik thuis op mijn kaartje kijk blijk ik over beste gedachten te beschikken daar Mongolië nog minstens 500 kilometer verwijderd is.

‘s Avonds neemt Fyodor mee mee naar een sporthal waar menig geblokte Rus en Russin zijn of haar trucje doet op de trampoline, op de mat, aan de rekstok of op de klimmuur. Ik besluit het bij een paar voor- en achterwaartse salto’s in de schuimbak te houden en vlak voor het tijd is breekt, of iets dergelijks, Fyodor zijn teen op de trampoline. Thuis gaat er ijs op en maak ik hutspot.

De volgende dag word ik op de trein gezet naar Irkutsk en deel ik mijn coupe met moeder en, waarschijnlijk vrouwelijk gezien de de omvangrijke boezem, haar dochter. Dit tweetal lijkt te werken voor Google maps Russia daar werkelijk elke seconde een foto uit het raampje wordt gemaakt. Ik voel de druk op mijn schouders en besluit voor de ook maar een keer te klikken met mijn cameraatje. Wanneer de trein de lelijke stad uitrijdt wordt het voor hun veel te luxe fototoestel, ze stellen niet eens scherp, klikken maar raak, opgeborgen… Russen. Communicatie met dit setje is moeilijk, we spreken elkaars taal niet en afgezien van dat spreken zij sowieso geen enkele taal naar het schijnt. Mijn aanbod van koekjes en brood wordt met een  ’njet’ en een blik alsof het vergif is afgewezen. Verdikkie, weer niets weten te delen. Bij de volgende stop besluit ik wat bij de handelaren op het perron te halen, cedarnuts of iets dergelijks, en wonder boven wonder gaan deze er bij het kind dat zowel 40 als 20 zou kunnen zijn wel in. Ze zijn wel lief, maar ook hier gaat liefde door de maag. 

Mijn trein arriveert al vroeg in Irkutsk en een half uur voor we het station binnenrijden word ik gewekt door het gepiep van de camera, ze hebben een dikke tas mee, ik vermoed vol geheugenkaartjes en accu’s. Voor ik door enkele Russen volledig een taxi in word gedrukt komt als redder in nood Youri aanrennen, “Bredenhoff?” vraagt hij en m’n, al getaalde vervoer naar Listvyanka aan het Baikalmeer is gered. Na een dik uur rijden komen we aan en kan ik mij. Tweepersoonskamer met balkon en uitzicht op het meer met aan weerszijden beboste en besneeuwde bergen.

Ik rust wat uit en besluit daarna een verkenningstocht te maken langs het meer waar de openingsscene van dit verhaal zich afspeelt. Ik eet wat rijst en varken van de barbecue, neem een kijkje bij de souvenirs, koop niks en maak een praatje met twee Nederlanders, vader en zoon, uit Leiden die net als ik bij de Treinreiswinkel hebben geboekt. Na een paar uur loop ik door het pittoreske dorpje naar huis. In de lucht hangt de geur van gerookte vis, gegrild vlees en brandend hout. Bij het chaletje groet ik de koeien, neem een douche met biertje en kijk hoe de zon langzaam achter de bergen verdwijnt. In het dorp klinkt het geblaf van honden, op z’n 101 dalmatiërs’, en af en toe de hamer of kettingzaag van een paar timmerlieden in de buurt. De overattente eigenaresse van mijn onderkomen komt vragen hoe laat ik ontbijt wil en deelt mee dat de grats cakejes onder een doek verstopt liggen tegen het uitdrogen. Wat zal ik vannacht lekker slapen.

Morgen wellicht foto’s, ik heb een computer gespot 

Zoals jullie in mijn vorige verhaal hebben kunnen lezen, zouden we vanaf Medan naar Bandah Aceh gaan.  De reden hiervoor is dat Bandah Aceh een van de plaatsen is die het ergst is getroffen door de tsunami van 2004.

We zijn in Medan op de bus gestapt. In deze vrieskist hebben wij van 8 uur s’avonds tot 7 uur s’ochtends gezeten, geen slaap gehad door de rijstijl van de chauffeur, en last but not least: HONGER. Maar daar bleef het niet bij, want toen ik s’ochtends met mijn enigzins beruchte ochtendhumeur (ma?;) uit de bus stapte werden we van alle kanten belaagd door hongerige geldwolfen die ook wel taxichauffeurs genoemd worden. Gelukkig hebben we een strategie voor dit soort situaties, namelijk gewoon even op een stoepje zitten en negeren. Langzaam dropen ze af tot we een handjevol overhielden waar wij mee hebben onderhandeld.

Uiteindelijk heeft een erg vriendelijke taxichauffeur ons het een en ander verteld over de tsunami terwijl hij ons naar de haven bracht. Maar we konden niet te lang kletsen want de boot naar het noordelijke eiland Pulau Weh zou om 11 uur vertrekken. Eenmaal aangekomen komen we er achter dat de boot stuk was, er ging er wel een om 2 uur. Fijn, het is 8 uur, dus dat is nog maar 6 uur wachten. Dan maar alvast wat van Bandah Aceh bekijken!
Daar zijn we met de taxichauffeur naar verschillende plekken geweest, erg indrukwekkend. Loodzware boten die kilometers landinwaarts zijn gesleurd door de tsunami, waarvan er een op iemands huis lag. Ik heb er nog erg leuke foto’s van, die ik later op dropbox zal zetten!

Maargoed, we gingen daarna toch echt naar het eiland Pulauh Weh. Daar komen mensen vooral om te duiken, dus wij ook! Daar hebben we een week gezeten en ons padi gehaald. Het was een prachtige locatie, een waar paradijs. We werden door een ervaren duiker (die al meer dan 5000 duiken had gemaakt, wat ongeveer gelijk stond aan 1 jaar onderwater) verteld dat dit een van de mooiste is in de wereld, dus dat zegt wel wat! Ook hebben wij onze verjaardag daar gevierd (allebei 25 April!), en op onze verjaardag zelf nog 2 murenes van een metertje of 1.5 gezien. We konden er nog wel weken zitten, maar we moesten toch echt verder.

Terug naar Medan, om vervolgens te vertrekken naar Lake Toba. Lake Toba is een gigantisch meer dat in de krater van een nog grotere vulkaan ligt. In dat meer ligt weer een eiland, en daar zijn wij momenteel. De taxi hier naartoe hebben we gedeeld met 2 andere Nederlanders, wat erg gezellig was.
Op het eiland zaten zelfs nog meer Nederlanders, wat niet vaak voorkomt. En dat met Koninginnedag!

Op het eiland hebben we gisteren samen met een heel aardig Frans stel het eiland verkend op een scooter. En ik moet zeggen dat het een van de mooiste scooterritjes van me leven is geweest. We reden langs prachtige landschappen (die mij erg deden denken aan ‘de Gouw’ van Lord of The Rings voor de kenners), en ook de mensen waren erg aardig.
Het appartementje waar we zitten is ook zeker niet onaardig, uitzicht over het meer en 3 stappen verwijderd van een frisse duik. Ik zou hier mijn resterende dagen wel kunnen slijten, maar er is nog meer moois om te zien.

Vandaag hebben we een vliegticket naar Yogyakarta geboekt. Huh, vliegen? Past dat wel in mijn budget? We hadden de keuze tussen een 45 uur durende busreis + boot, of comfortabel en snel vliegen voor een paar tientjes meer. De keuze was snel gemaakt!

Ik zal binnenkort wat nieuwe foto’s op dropbox en filmpjes op youtube zetten, want een plaatje zegt immers meer dan 1000 woorden.

Ciao!

Twee weken sinds de laatste keer dat ik mijn blog heb geupdate!

Twee weken tot ik naar huis vlieg!

De reden dat ik zo lang mijn blog niet heb geupdate is omdat ik vandaag pas weer up-to-date ben met mijn dagboekje. Ik doe eerst mijn financien, dan aan de hand van mijn financien doe ik mijn dagboek, omdat de notities (voorbeeld: VR 20e, -9, eten mij en Eldad) mij weer laten herinneren wat ik die dag gedaan had. Mijn blog komt daarna pas. Een andere reden is dat ik gewoon erg druk ben geweest hierzo in Guilin en Yangshuo en geen tijd of energie had om te schrijven. Maar genoeg excuses! Wat heeft Mischa gedaan sinds 17 april? Je hoort het alleen hier!

We beginnen de 18e met mijn treinreis van Beijing naar Guilin. Ik had de softsleeper omdat de hardsleepers op waren en 28 uur te lang is voor een hard seat. Het is zeker vele malen luxer dan de hardsleeper! Je coupe heeft een deur (niet het geval bij hardsleepers), het bovenste bed heeft evenveel ruimte als het onderste bed (bij een hardsleeper kan je je amper omdraaien in het bovenste bed), je hebt je eigen licht en twee kussens (bij een hardsleeper heb je geen licht en 1 kussen), enzovoort. Mijn coupegenoten waren allemaal Chinees en spraken geen woord Engels, afgezien van het 4 jaar oude meisje dat heel goed “apple” wist te zeggen (het klonk meer als “abberoe”). Gelukkig kon ik beginnen aan the Return of the King (lord of the rings) en zat er in 1 van de coupes naast de mijne een Maleisische man die vloeiend Engels en Duits spreekt. Ik heb me niet verveeld!

Tijdens deze treinreis zag ik voor het eerst de landschappen die ik van China had verwacht: Rijstvelden, waterbuffels en bergen!

Wanneer ik na 28 uur eenmaal aankom in Guilin heb ik mijn boek uitgelezen! In het hostel ontmoet ik mijn kamergenoot Eldad, een Israelier. Wanneer ik met hem terugkom nadat we (tevergeefs) naar een supermarkt hadden gezocht tikt iemand me op mijn rug: Or, de Israelier die ik in Xi’an had ontmoet! Hij is hier met zijn vriendin Shier (ook uit Xi’an). Zij weten wel waar je een supermarkt kan vinden, dus met zijn vieren gaan we op stap, ik en mijn 3 Israelische vrienden. Ik begin me net lekker Israelisch te voelen (Shalom!) wanneer iemand roept: “Hee! Ik ken jou!” Het is Therese, de Nederlandse die ik in Pingyao heb ontmoet, als jullie je dat nog kunnen herinneren (http://mischa.gaatverweg.nl/ash-ketchum/2012/04/12/)! Het is blijkbaar de dag van de reunie!

De volgende dag zijn we met zijn 5en naar de Longji terraces gegaan, de prachtige rijstvelden waar Guilin bekend om staat. We waren de weg kwijt en moesten veel backtracken en klimmen, maar het is het waard als je eenmaal bovenop de berg staat! De mist om de bergen is prachtig. Helaas komt het niet goed over op de foto’s omdat mensenogen beter door mist heen kunnen kijken dan cameralenzen.

Ik heb mijn reis naar Yangshuo gecombineerd met een bambooraft river cruise over de Li rivier. Yangshuo ligt twee uur ten zuiden van Guilin en de rivier stroomt naar het zuiden, en het is veel leuker dan 2 uur lang in een busje zitten. Eenmaal in Yangshuo aangekomen besef ik dat ik niet weet waar mijn hostel zich bevindt! Paniek! Gelukkig hebben de 2 Chinese meisjes die ook de river cruise deden iPhones waarmee ik het adres kan opzoeken. Anders was ik een lange tijd bezig geweest met zoeken!

Ik ben in het hostel nog niet klaar met inchecken of ik kom Eldad al tegen! Hij, Or en Shier waren eerder uit Guilin weggegaan naar Yangshuo, en ik had bij hetzelfde hostel geboekt als zij. Partytime!

De volgende dag huren Eldad en ik fietsen om weer eens lekker op zijn Nederlands tijd te spenderen. We kregen echter wel fietshelmen, dus dat was dan weer niet Nederlands. Stomme helmen. Eldad heeft zijn master in Amsterdam behaald, dus hij weet erg veel van Nederland af en waardeert een goede fietstocht. De fietstocht was geweldig. De lucht was erg vochtig en het was erg bewolkt met af en toe een regenbui, maar dat is veel beter dan constant een brandende zon op je rug. Het landschap van Yangshuo is prachtig, mooier dan al het andere in China. Overal zie je groene bergtoppen en rijstvelden. Hier heb ik het meeste het gevoel dat ik echt in een ander land ben.

Sindsdien ben ik nog een paar keer wezen fietsen, ben ik naar de water cave geweest, heb ik een echt modderbad genomen, ben ik naar een warmwaterbron geweest, heb ik Moon Hill beklommen, heb ik Zhang Yimou’s lichtshow gezien (de choreograaf van de openingsceremonie van de Olympische Spelen in 2008 en de regisseur van Hero, Raise the Red Lantern en Curse of the Golden Flower), ben ik naar vele ‘rooftop bars’ geweest (die heb je hier in overvloed) en heb ik heel veel mensen ontmoet!

Yangshuo is erg touristisch en het stikt er van de hostels en hotels. Ik moet er langer blijven dan ik oorspronkelijk gepland had vanwege de dag van de arbeid, die in China gevierd wordt met een vierdaagse vakantie. Vakantie in China betekent extra veel Chinezen, OVERAL. Helemaal in een touristische plek als Yangshuo. Alle hostels zijn volgeboekt deze vier dagen, en het is onmogelijk om treinkaartjes te krijgen naar Chengdu. Vandaag is de laatste vakantiedag, dus als het goed is vertrek ik morgen naar Chengdu!

Tot over 2 weken! 14 mei ben ik terug!

Mischa

Mijn locatie .

Voor de rest ben ik weer bezig geweest met mijn projecten en weer contacten gelegd. Als het goed is ga ik binnenkort ook voorlichten geven aan basisscholen over HIV/Aids. Daarnaast gaan we nog kijken of we ook voorlichting over persoonlijke hygiëne kunnen geven aan jonge moeders. De logopedisten gaan workshops geven aan studenten over spraakproblemen en ik ga hun helpen met het  voorbereiden en het geven van de workshops.

Zaterdag was het weer 35 graden en zijn we naar het zwembad gegaan. Heerlijk gezwommen en in de zon gelegen. Tijdens de lunch bij het hotel kwamen we in gesprek met een aantal mannen die daar waren. Het bleek dat zij in de jury zaten van een grote televisieshow hier in Zambia. Het waren superaardige jongens en de een was een van de grootste producers hier in Zambia en de ander is een bekende radiopresentator. De show is te vergelijken met Holland’s Got Talent, want acteurs, dansers, zangers, vanalles mag hieraan mee doen. We werden uitgenodigd om de finale audities hier in Chipata te bekijken in de studio. Ze hebben een auto voor ons geregeld en samen met de presentatoren werden we naar de locatie gebracht. De studio was gebouwd in een soort bar en zag er niet heel professioneel uit. Het publiek zat op plastic stoelen en een deel moest gewoon staan. De mensen in het publiek liepen ook gewoon in en uit en er zaten huilende baby’s tussen. Het “podium” stond op instorten en er waren 3 camera’s die hun beste tijd ook wel gehad hadden. Wij werden natuurlijk pal vooraan strak achter de jury neergezet dus lekker in beeld. Het was echt heel bizar om een televisieshow hier in Zambia mee te maken. Zo anders dan in Nederland!

Zondagmiddag zijn we naar de hill geweest. Chipata ligt tussen allemaal heuvels in en vanaf daar heb je een heel mooi uitzicht over de stad. Halverwege de hill zijn we gestopt en hebben we bovenop de jeep van het uitzicht genoten. We mochten bovenop de jeep blijven zitten om het laatste deel van de route af te leggen. Echt zo gaaf! Van bovenaf hadden we helemaal een mooi uitzicht over de stad. Nu pas hadden we door hoe groot de stad eigenlijk is, het is enorm uitgerekt. We waren iets te laat  voor de zonsondergang, aangezien we aan de verkeerde kant van de hill stonden. Maar het leverde wel mooie taferelen op in de lucht. We hebben heerlijk gepicknickt bovenop de jeep en genoten van alle lichtjes in de stad onder ons. Natuurlijk viel de stroom uit en konden we niks meer zien. Hebben wij weer haha! Op de terugweg weer op het dak gezeten en keihard door Chipata heengescheurd. Iedereen op straat heeft naar ons gezwaaid en geschreeuwd. Voor hun is het bizar om stel mazungu’s op een dak te zien zitten.

Vandaag is het Labour Day en zijn we vrij. Verder moeten we deze week weer naar het Provident House voor ons temperary permit en we gaan verder de projecten. Vrijdag vertrekken we voor 4 dagen naar Lake Malawi, Cape Maclear. Hier kan je echt prachtig snorkelen en zwemmen en de zonsondergangen schijnen echt schitterend te zijn. Superveel zin in dus!

Nog bedankt  voor alle lieve reacties op mijn vorige blog! Dikke kuss Annemarie

Zojuist hebben we een tochtje van zo’n 2 uur gemaakt op een oude “paddle boat”; vrij vertaald een echte raderstoomboot (zie wikipedia). Echt gaaf, want het ding werkte dus echt nog op een houtgestookte stoomketel. Bovendien is het heerlijk weer (25 gr.), dus een beetje lekker met een briesje door je haar op het water dobberen is dan niet verkeerd en de kinderen vonden het ook leuk. We komen net van boord en Saar ligt nu lekker te slapen in de camper en wij zitten met een kopje koffie in onze campingstoeltjes in het gras er naast terwijl Fiene zich in het speeltuintje verderop uit leeft (een camper heeft zo zijn voordelen). Fiene wilde niet slapen ook al lag ze in bed; we merken dat ze steeds minder behoefte aan slaap heeft overdag en vaak de fun verkiest boven het slapen.

Ideaal overigens die iPhone en iPad app van deze blog. Daardoor is het tussendoor plaatsen van een nieuwe post iets wat we, zoals nu, achteroverhangend vanuit onze stoel kunnen doen zonder dat daar ook maar een laptop aan te pas hoeft te komen. We kunnen deze blog iedereen van harte aanbevelen en weten inmiddels al dat goed voorbeeld doet volgen…..

Mijn locatie .

Dag Las Vegas! Het was een leuke ervaring om daar te zijn. Veel kitsch, overal te harde muziek, zelfs op straat hoor je overal harde muziek. Bijna nergens is rust te vinden en het is daar allemaal over de top.

Omdat het vandaag Koninginnedag is, doen we het eerst met Nederlandse muziek op de Ipod in de auto: Andre Hazes. Uiteraard zijn we vandaag gekleed in een oranje T-shirt.

Tussen de middag gestopt voor tanken en een Starbucks .
En later nog een keer om foto’s te maken. Sonja heeft een slang gezien gezien en toen zat Remi meteen in de auto.
En ik stond met mijn bescheiden maat 37 in een rode mierennest. Zag het gelukkig net op tijd.

In Zion Park hebben we een kaart voor alle parken gekocht.
Bij het visitors center even rondgelopen en toen het park verder ingereden en een aantal keren gestopt. Errug mooi is het hier. Je waant je in een western film en verwacht dat de indianen ieder moment van een heuvel af komen rijden.

Nadat we het park uitreden, zijn we wat dorpjes doorgereden. Tjonge, wat hebben die lui allemaal een rotzooi om het huis. Halve autokerkhoven lijken het wel.

Rond 16:00 uur zijn we aangekomen in Bryce Canyon. Is een beetje als op de Veluwe: veel bomen, maar dan met meer heuvels. Het barst hier van de herten. Die zien we toch minder vaak op de Veluwe.
Er is heel wel aardig wat fik geweest. Hele stukken bestaan uit zwarte stammen.
Op verschillende plekken kun je foto’s maken van het mooie uitzicht. Het is hier overigens een stuk frisser. Op verschillende plekken ligt zelfs nog sneeuw.

We zijn rond 18:30 uur op de plaats van bestemming. We wilden in de General Store een flesje wijn halen, maar dat mag hier (Utah) niet worden verkocht in de supermarkt. Dus zijn we voor biertjes gegaan. Daar mag je echter niet zo mee over straat; het moest verplicht in een zak. Hypocriet gedoe.

Na het inchecken zijn we meteen gaan eten in het enige restaurant wat open was in dit seizoen. Heerlijke steaks gegeten en een forrelleke door Remi. Terwijl we nog aan het eten waren, werd al gevraagd of we de kaart wilden voor een nagerecht. Remi was het laatste hapje nog aan het kauwen en toen werd zijn bord al weggehaald. En de rekening was er al voordat de rest klaar was. Van gezellig natafelen hebben ze in Amerika nog nooit gehoord.

Na deze gezellige culinaire ervaring terug naar het hotel om de route voor morgen te bepalen. We gaan naar Page. Tot morgen!

De kleine stipjes in de lucht bleken van dichtbij toch iets wat groter te zijn….

 

Mijn locatie .

De dag daarna, besloten we met een leuke groep, onder meer de duitse meisjes waarmee ik in San Pedro was, waren nu ook gekomen,we gingen nu dus naar het natuur gebeuren van Semuc Champey. de tour die we hadden geboekt was super vet. Zo gingen we eerst met een kaart in onze handen, grotten in die op sommige stukken flink onder water stonden. Daarbij was het kunst om te zwemmen met een kaars in je mond, te klimmen en af en toe leuke sprongen te maken! na twee uur in de grotten en het ijzige water, waren we erg blij om weer in de zon te komen!
Daarna was er een hele dikke schommel die je van een hoogte van ong. 5 meter in de rivier lanseerde! ook erg dik. Alles bij elkaar begin ik een beetje over mijn hoogtevrees heen te komen:)
semuc champey, zoals op de foto was echt prachtig! niet te beschrijven eigenlijk. het was een flinke klim naar het uitzicht punt, vooral omdat ik net een biertje op had, dus ik eigenlijk alleen maar wilde luieren:P maar goed het uitzicht was het ruim waard!
Daarna hadden we goed wat tijd om heerlijk in de badjes te zwemmen en van stenen af te glijden ed. Al met al was dit een top ervaring:D

Nu zit ik in Flores bij Tikal in mn oranje shirtje voor koninginnedag. Helaas gebeurt hier niet echt iets, want er zijn geen nederlanders! maar goed ik zal er wel een paar op drinken vanavond!
morgen ga ik naar de epische ruines van Tikal. ga de mayas even gunstig stemmen voor de apocolypse:P
 
(Heden)voor ik het vergeet, el salvador en Guatemala hebben echt ontzettend veel beveiligers in dienst. Zo staat er hier bij ieder hotel, bank ed een flappie met een flinke shotgun. Ze doen er dus best veel aan om je veilig te laten voelen;)
Het eten in Guatemale is een stuk lekkerder dan in nicaragua eigenlijk. Het dieet bestaat uit veel op mexicaans gelijkende gerechten! Zo eet ik nu vrijwel iedere dag borrito's, taco's en gelijkende dingen van de straat:D i like!
Via een canadese vriend hier, kreeg ik te horen dat ons kabinet is gevallen. Ongelofelijk die politiek ook weer. Gaan jullie maar lekker nadenken waar jullie op gaan stemmen, het kan mij eerlijkheidshalve geen moer schelen:P
Hoop dat het jullie thuis allemaal goed afgaat en dat ik inspiratie afgeef voor reizen!
en bij dit verhaal zijn foto's te vinden op onderstaande link:

https://skydrive.live.com/redir.aspx?cid=b08a0d1408022396&resid=B08A0D1408022396!253&parid=B08A0D1408022396!170&authkey=!ANycaEcRV7-veRg

Muchas gracias, que le vajan bien!

Harold

Mijn locatie .